Vivier vs. Messiaen
Brabants Dagblad, 8 november 2007 [Door René van Peer] Gezien op dinsdag 7 november bij De Link ism Theaters Tilburg in het Cenakel, Tilburg.
Fenomenale cyclus Post en Mulder
De laatste jaren worden aan klassieke concerten visuele elementen toegevoegd om het publiek een totaalervaring te bieden. Dat je voor een dergelijke belevenis genoeg kunt hebben aan de muziek zelf, bewezen pianistes Pauline Post en Nora Mulder afgelopen dinsdag met een indringend en virtuoos gespeeld optreden bij De Link in het Cenakel. Daarin stelden ze werken van Claude Vivier en Olivier Messiaen tegenover elkaar. Het waren werelden van verschil. De klankwereld van Viviers 'Désintégration' was uitgesproken zwart, vol schrijnende wanhoop. Des te opmerkelijker omdat hij het werk schreef toen hij vierentwintig was. Het bestond uit opeenvolgingen van bittere, massieve akkoorden die Post en Mulder aanvankelijk om beurten speelden, alsof ze elkaar van over een rivier toeriepen. Gaandeweg schoven de samenklanken meer in elkaar, en werden ze steeds kaler, tot er nog maar enkele eenzame noten overbleven. Maar terwijl dat proces zich voltrok, begonnen er zachte melodieën doorheen te zweven
met een warmte die haaks stond op de bitse kilte van Viviers muziek. Naderhand bleek dat muziek te zijn van cd: stukken van Claude Debussy en Morton Feldman, op aanwijzing van Vivier ("kies het stuk dat je het liefste speelt") door de twee pianistes onafhankelijk van elkaar geselecteerd. Het werkte niet alleen desoriënterend, het benadrukte het gevoel van verlatenheid in 'Désintégration'.
Daarna was Messiaens fenomenale 'Visions de l'Amen' een feest van warme uitbundigheid. De eenzaamheid van Vivier veranderde als bij toverslag in muziek die draaide om samenzijn en liefde. Ook Messiaen begon in de diepte van de bassen, maar hij bewoog zich vol hoop omhoog naar een helder licht dat omspoeld werd door klaterend klokgelui. Alles ademde zorgvuldige aandacht voor klankenrijkdom. Eenvoudige melodieën die Mulder speelde, werden door Post aangevuld met weldadige, sensuele notenguirlandes. Patronen die ze speelden grepen in elkaar en vormden een naadloos geheel. Zo werden de twee diep contrasterende composities één grote cyclus, waarin je eerst ondergedompeld werd in de zwartste wanhoop, om je vervolgens herboren te voelen in de zonovergoten wereld van Messiaen.